Ik was erg teleurgesteld in mijn ouders

Ooit waren mijn ouders mijn beste maatjes, ik heb het echt niet slecht gehad, echt goed ook.

Maar zoals dat vaak gaat, veranderde alles op een dag. Het begon allemaal met mijn keuze, een keuze die ik had gemaakt om mijn eigen pad te bewandelen.

Ik had gehoopt dat mijn ouders me zouden steunen, maar in plaats daarvan lieten ze me vallen als een baksteen.

Mijn keuze bracht onenigheid met zich mee. Ze waren het niet eens met de richting die ik koos, en in plaats van een open dialoog aan te gaan, trokken ze zich terug op een cruciaal moment in mijn leven.

Het voelde alsof ze hun loyaliteit aan mijn zijde hadden opgegeven, simpelweg omdat ze het niet eens waren met de keuzes die ik maakte.
De dagen werden weken en de weken werden maanden.

Mijn ouders kwamen niet meer langs, en in de familie werd vooral over mij gesproken in plaats van met mij. Mijn leven veranderde omdat ik geraakt was in het diepst van mijn ziel. Ik voelde me teleurgesteld, verlaten en onbegrepen.

Later dacht ik daar nog vaak over na: zijn ouders wel zo loyaal aan hun kinderen als we vaak denken?

Of zijn kinderen eerder loyaal aan hun ouders, zelfs als het betekent dat ze hun eigen overtuigingen opzij moeten zetten om goedkeuring te krijgen?

Het verlangen naar goedkeuring van onze ouders zit zo diep geworteld in ieder mens. Zonder dat we ons beseffen hoe diep dat zit. Zeker toen we een kind waren en ons kleine kinderbreintje de idioterie van sommige dingen nog niet begreep.

Ik realiseerde me dat communicatie de sleutel was, maar mijn ouders leken niet in staat te zijn om echt te communiceren als het onderwerp in hun ogen lastig was. Voor mijn ouders voelde het tenslotte als onrecht wat ze door mij was aangedaan.

Maar ik zelf werd zo overmand door emoties dat communicatie ook onmogelijk was op dat moment. Ik lag op dat moment namelijk in het kraambed met een prachtige gezonde tweeling in mijn armen. De hormonen en emoties raasden door mijn lichaam. Desondanks bleef ik hopen op verandering. Los daarvan ben ik zelf ook aan de slag gegaan met mijn eigen pijnlijke stukken.

Ik had een diep verlangen om geliefd, begrepen en geaccepteerd te worden door mijn ouders. En als daar om wat voor reden een kink in de kabel komt, blijft dat verlangen altijd bestaan.

Zes jaar later ergens tussendoor, zei mijn moeder: “het was wel erg wat er toen gebeurd is, hรจ? En dat gaf al genoeg opening voor mij voor een mooi gesprek.

Maar verandering was nodig en begon bij mijzelf. Er is een neutraler fijner gevoel voor in de plaats gekomen. Mijn ouders zijn niet meer verantwoordelijk voor mijn geluk of ongeluk. Ik kan zeggen dat dat heerlijk voelt.

Een mooi proces dat altijd weer zoveel liefde, vreugde en vrijheid oplevert.
En wil je weten waarom mijn ouders wegbleven? Wordt vervolgd.

Brand New Me

ย  ย  ย  ย  ย  ย  Over Mij

ย  ย  ย  ย  ย  ย  Werkwijze

ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย Blogs

ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย Contact

Direct Contact

06-48057472

info@brandnewme.nu

A. Hofmanweg 1A

2013 BH Haarlem

Blijf op de hoogte

Laat je inspireren door Evelien en ontvang regelmatig haar nieuwsbrieven.

Nieuwsbrief